قالب وبلاگ



سرای پارسبانان
وبلاگ تاریخ و ادبیات ایران 
پيوندهای روزانه

درود

توی این پست یکی از اشعار شاعر توانای معاصر استاد مهدی اخوان ثالث (م.امید) رو براتون گذاشتم.

امیدوارم از این سروده ی زیبا لذت ببرید و قدر سرزمین پارس رو بدونید.

برای مشاهده روی لینک ادامه ی مطلب کلیک کنید.


                      ترا ای کهن بوم و بر دوست دارم

ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم               ترا، ای کهن بوم و بر دوست دارم

ترا، ای کهن پیر جاوید برنا                         ترا دوست دارم، اگر دوست دارم

ترا، ای گرانمایه، دیرینه ایران                      تو را ای گرامی گهر دوست دارم

ترا، ای کهن زادبوم بزرگان                         بزرگ آفرین نامور دوست دارم

هنروار اندیشه ات رخشد و من                   هم اندیشه ات، هم هنر دوست دارم

اگر قول افسانه، یا متن تاریخ                      وگر نقد و نقل سیر دوست دارم

اگر خامه تیشه ست و خط نقر در سنگ       بر اوراق کوه و کمر دوست دارم

وگر ضبط دفتر ز مشکین مرکب                    نئین خامه، یا کلک پر دوست دارم

گمان های تو، چون یقین می ستایم           عیان های تو، جون خبر دوست دارم

هم اُرمزد و هم ایزدانت پرستم                    هم آن فره و فروَهَر دوست دارم

به جان پاک پیغمبر باستانت                       که پیری است روشن نگر دوست دارم

گرانمایه زردشت را من فزونتر                      ز هر پیر و پیغامبر دوست دارم

بشر بهتر از او ندید و نبیند                          من آن بهترین از بشر دوست دارم

سه نیکش بهین رهنمای جهان است          مفیدی چنین مختصر دوست دارم

ابرمرد ایرانئی راهبر بود                              من ایرانی راهبر دوست دارم

نه کشت و نه دستور کشتن به کس داد       ازینروش هم معتبر دوست دارم

من آن راستین پیر پیر را، گرچه رفته­ست      از افسانه آن سوی­تر، دوست دارم

هم آن پور بیدار دل بامدادت                        نشابوری هورفر دوست دارم

فری مزدک، آن هوش جاوید اعصار                که­ش از هر نگاه و نظر دوست دارم

دلیرانه جان باخت در جنگ بیداد                  من آن شیر­دل دادگر دوست دارم

جهانگیر و دادآفرین فکرتی داشت                 فزونترش زین رهگذر دوست دارم

ستایش کنان مانی ارجمندت                     چو نقاش و پیغامور دوست دارم

هم آن نقش پرداز ارواح برتر                        هم ارژنگ آن نقشگر دوست دارم

همه کشت زارانت، از دیم و فاراب                به دشت و در و جوی و جر دوست دارم

کویرت چو دریا و کوهت چو جنگل                 همه بوم و بر، خشک و تر دوست دارم

شهیدان جانباز و فرزانه ات را                      که بودند فخر بشر دوست دارم

به لطف نسیم و سحر روحشان را               چناچون ز آهن جگر دوست دارم

هم افکار پرشورشان را، که اعصار                از آن گشته زیر و زبر دوست دارم

هم آثارشان را، چه پند و چه پیغام              وگرچند، سطری خبر دوست دارم

من آن جاودانیاد مردان، که بودند                 بهر قرن چندین نفر دوست دارم

همه شاعران تو، و آثارشان را                     بپاکی نسیم سحر دوست دارم

ز فردوسی، آن کاخ افسانه کافراخت             در آفاق فخر و ظفر دوست دارم

زخیام، خشم و خروشی که جاوید               کند در دل و جان اثر دوست دارم

ز عطار، آن سوز و سودای پر درد                  که انگیزد از جان شرر دوست دارم

وزان شیفته ی شمس، شور و شراری         که جان را کند شعله ور دوست دارم

ز سعدی و از حافظ و از نظامی                    همه شور و شعر و سمر دوست دارم

خوشا رشت و گرگان و مازندرانت                 که­شان همچو بحر خزر دوست دارم

خوشا حوزه ی شرب کارون و اهواز               که شیرینترش از شکر دوست دارم

فری آذر آبادگان بزرگت                               من آن پیشگام خطر دوست دارم

صفاهان نصف جهان ترا من                        فزونتر ز نصف دگر دوست دارم

خوشا خطه ی نخبه زای خراسان                ز جان و دل آن پهنه ور دوست دارم

زهی شهر شیراز جنت طرازت                     من آن مهد ذوق و هنر دوست دارم

بر و بوم کرد و بلوچ ترا چون                         درخت نجابت ثمر دوست دارم

خوشا طرف کرمان و مرز جنوبت                   که­شان خشک و تر، بحر و بر دوست دارم

من افغان همریشه­مان را که باغی ست       به چنگ بتر از تتر دوست دارم

کهن سند و خوارزم را با کویرش                   که­شان باخت دوده ی قجر دوست دارم

عراق و خلیج تو را، چون ورازرود                   که دیوار چین راست در دوست دارم

هم ارن و قفقاز دیرینه­مان را                       چو پوری سرای پدر دوست دارم

چو دیروز افسانه، فردای رویات                     بجان این یک و آن دگر دوست دارم

هم افسانه­ات را، که خوشتر ز طفلان           برویاندم بال و پر دوست دارم

هم آفاق رویائیت را، که جاوید                     در آفاق رؤیا سفر دوست دارم

چو رویا و افسانه، دیروز و فردات                   بجای خود این هردو سر دوست دارم

ولیکن از این هردو، ای زنده ای نقد               من امروز تو بیشتر دوست دارم

تو در اوج بودی، به معنا و صورت                  من آن اوج قدر و خطر دوست دارم

دگر باره بر شو به اوج معانی                     که­ت این تازه رنگ و صور دوست دارم          

نه شرقی، نه غربی، نه تازی شدن را          برای تو ای بوم و بر دوست دارم

جهان تا جهان­ست پیروز باشی               برومند و بیدار و بهروز باشی

[ ۱۳٩۱/۳/۱٦ ] [ ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ ] [ حبیب کولیوند ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

حبیب کولیوند :اهل شهرستان دره شهر- دانشجوی رشته ی محیط زیست - رحیمه رضایی: اهل شهرستان باغملک - دانشجوی رشته ی محیط زیست
صفحات اختصاصی
RSS Feed